Localización
Esta fermosa vivenda está situada na marxe esquerda da estrada nacional N-552, en dirección a Vigo.
Ten un dominio visual amplo cara ao norte sobre a enseada de San Simón e a zona do estreito de Rande. Esta panorámica contémplaa desde a ampla terraza que ten no exterior da vivenda, rodeada por un enreixado metálico que discorre sobre o muro de peche construído en cachotería de granito. Na metade do percorrido do enreixado ábrese unha pequena balconada de forxa cun arco metálico de medio punto sobre ela.
Na entrada á propiedade hai un portalón metálico cun pequeno banco ao seu carón decorado con azulexos azuis e brancos de estilo andaluz. Estes azulexos presentan tres decoracións diferentes. Sobre o banco pode lerse a inscrición, realizada con azulexos tamén, co nome da vivenda: ” La Chicharra”. Este conxunto está rematado cunha cuberta de tellado a tres augas, con tellas que repiten a alternancia de cores dos azulexos, sostida por dúas pequenas columnas.
Historia
Non se coñece con precisión a data da súa construción. O ficheiro de elementos patrimoniais do Concello de Redondela sitúaa no século XIX, mais tamén aparece construída en 1910 noutras referencias. Podemos adscribila a unha estética de estilo pintoresco, propio dalgunhas construcións edificadas nas aforas das vilas e cidades.
En 1920 vivía nela a pintora viguesa Elina Molíns Fernández Chao (1875-1956). Foi unha das mulleres pioneiras da pintura en Galicia. A súa obra foi premiada na Exposición rexional de Lugo de 1896. Estivo casada co empresario Ramón Menacho Miranda, posuidor do comercio do carbón que abastecía as embarcacións a vapor da ría de Vigo.
Máis tarde aparece como propietario o vigués Gerardo Campos (1881-1964), presidente de Tranvías Eléctricos de Vigo e do Círculo Mercantil.
Un dos valores históricos que ten esta casa é a de aparecer como escenario para a rodaxe de dúas películas:
- A primeira, titulada Maruxa, dirixida por Henry Vorins en 1923, baseada na zarzuela co mesmo título de Amadeo Vives. Os títulos desta película muda tiveron unha versión en galego realizada polo escritor e activista galeguista Manuel Lugrís Freire, pai do pintor Urbano Lugrís. A película narra a historia de amor dunha moza e un mozo nunha contorna rural.
- A segunda, titulada Carmiña, flor de Galicia, do director italiano Rino de Lupo, estreada en 1926 e proxectada en Vigo por primeira vez na desaparecida sala de cine Rosalía de Castro en 1927. A música da película esta baseada en melodías galegas, arranxadas polo compositor vigués Santos Rodríguez Gómez e interpretada polo coro de Lavadores “Queixume dos Pinos”. A película é un melodrama costumista que narra a desventurada vida dunha moza enganada por un aristócrata.
Descrición
A casa é de planta rectangular, con dous andares e tellado con baixo cuberta, cunha gran bufarda sobre a fachada principal e outras dúas máis pequenas na fachada oposta. Esta disposición do tellado cun total de oito augas destaca a estética da edificación, rompendo a continuidade plana dunha simple cuberta.
As paredes están rebocadas en branco con perfilamentos de cantería, tanto nos vans das xanelas coma nas divisorias dos andares e esquinais da vivenda.
Na fachada principal dispúxose un nicho no que se representa, en azulexos, unha imaxe da Virxe, cuberta cun telladiño a tres augas, con alternancia de cores nas tellas semellante ao telladiño que hai acaroado ao portón de entrada.
Apegada á planta superior da fachada oeste ábrese unha gran terraza con balaustrada de pedra.
Ao redor da vivenda hai varias construcións anexas.
Visualmente destaca a numerosa vexetación de plantas, arbustos e árbores que proliferan por toda a propiedade, o que acentúa o estilo pintoresco da propia construción.
Referencias
Iglesias Veiga, José Ramón: “Arquitectura rexionalista no concello de Redondela”, en SEREN nº 6.
Juan Migueles, Anecdotario Redondelán
